The grave of Ernest Hemingway in Ketchum, Idaho

Brief aan een oude schrijver

Beste Ernest,

Ik wilde aan je graf staan vandaag. Ik wilde het gras onder mijn voeten voelen, de wind als water horen ruisen in de drie hoge sparren, en naar de eenvoudige, marmeren steen kijken met het goudkleurige opschrift. Ik wilde mijn ogen opslaan, naar de bergen kijken, de Sawtooth Mountains, die je kon zien vanuit je huis, op een boogscheut van hier. Ik wilde een brief aan je achterlaten, zoals ik, jaren geleden, een brief aan een verloren liefde achterliet op de top van de Mulhacén. Maar dat is niet gelukt. Een pandemie heeft mijn plannen in de war gestuurd.

Hoe moet je je gevoeld hebben, die zonovergoten zondagochtend 2 juli 1961? Hoe moet je je gevoeld hebben, de weken en maanden voordien? Jij, die onoverwinnelijk leek en de wereld zoveel heerlijke verhalen had geschonken. Maar nu, door een medische toestand die zelfs je dokters nog niet kenden, lukte niets meer. Je huilde toen je een korte boodschap wilde schrijven aan John F. Kennedy voor zijn inauguratie en je de woorden niet vond. Je bestaansreden was weg. Als je niet kon leven onder je eigen voorwaarden, dan hoefde het niet meer, zei je tegen Hotchner. En toch, midden in al je leed, slaagde je er nog in een opbeurende, hartverscheurend mooie brief te schrijven naar het zieke zoontje van Dr. Saviers. “Best always to you, old timer, from your good friend who misses you very much. Mister Papa”, besloot je.

Ik zie je staan, in je kamer in de Mayo Clinic. Een eenzame man, starend uit het raam, door de tralies heen, opgesloten in je kamer en in je hoofd.

Ik zie je staan, in je kamer in de Mayo Clinic. Een eenzame man, starend uit het raam, door de tralies heen, opgesloten in je kamer en in je hoofd. Je kon geen kant meer op. De hersenschade, door ontelbare hersenschuddingen en het harde leven, was al te groot. De elektroshocks die je toegediend kreeg om je depressie te behandelen, maakten alles alleen maar erger.

Ernest Hemingway - (c) John Bryson, 1959
Ernest Hemingway in 1959 – © John Bryson.

Ik kan me moeilijk voorstellen hoeveel pijn die gedaan moeten hebben. De prop in de mond, je armen vastgebonden aan de tafel… Zelfs al werd je vooraf verdoofd, de shock van het tijdelijke geheugenverlies achteraf moet ondraaglijk geweest zijn.

Je deed alsof je je beter voelde, grijnsde als een Cheshirekat, zodat de dokters je zouden laten gaan. Je wist dat de behandeling geen zin had. Je zou gaan “in a blaze of light“.

Waar dacht je aan, in die laatste momenten, toen je de ogen sloot en de trekker overhaalde? Keek je nog even uit het raam, naar de schoonheid van de bergen rondom? Dacht je aan haar, Hadley, de liefde van je leven, en hoe gelukkig jullie waren in die jaren in Parijs? Ik kan het alleen maar hopen.

Dank je, Papa, voor al wat je bent geweest, al wat je de wereld hebt geschonken. Je verhalen, je woorden, ze raakten de essentie van wie ik ben. Al van bij het eerste verhaal dat ik van je las, was het raak. Ik was nog maar een kind, maar ik wist dat ik iets bijzonders in handen had. Naarmate ik opgroeide, werden je woorden een vertrouwde haven, een gids doorheen de jaren. Ook nu nog gaan ze met me mee, ga jíj met me mee. Als een vriend, een compagnon de route, op weg in het grote avontuur van het leven.

Ik beloof het je. Op een dag sta ik aan je graf en leg er mijn woorden voor je neer. Ik zal je zeggen dat je niet bang hoefde te zijn: jij bent en blijft onsterfelijk.

Vanwege een vriend, die je heel hard mist.

Jeroen Bernaer

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *