Ik kan de herfst al voelen in de ochtendlucht. Ik trek de voordeur achter me dicht en blijf staan. Ik ril. In de hoge bomen aan de overkant van de straat fluit een vroege vogel. De kruinen vormen donkere silhouetten tegen het schuchtere blauw. De ruiten van mijn auto zijn nat van de condens. Het dashboard geeft 9°C aan. De slaap hangt nog in mijn hoofd. Ik geeuw languit, en dan nog eens, en nog eens. Maar ik weiger al een slok koffie te nemen uit de beker naast me. Nog niet, denk ik, nog niet.
Op de rijksweg haalt een BMW me langs rechts in. Ik onderdruk een vloek. Links van me komt de zon bijna op boven de velden. De einder kleurt al rossig. Een dichte, witte mist hangt over de weilanden. De windmolens en appartementsblokken zijn vage schimmen tegen de horizon.
Het is nog vroeg, het is kalm op de weg. Tijd genoeg dus voor een omweg. Ik draai linksaf, verlaat de hoofdweg. Wat verder rijd ik de velden in. De zon komt op achter een rij hoge populieren, giet zijn roodgouden licht languit over de akkers, alsof het licht zich uitrekt om het land te kunnen vatten. De wind ritselt in de populieren. Sommige exemplaren zijn hun kleur al aan het verliezen.
Ik draai linksaf, een lange heuvel op. Plots zet ik me aan de kant, zet de motor af en stap uit. Ik snuif de koude lucht tot diep in mijn longen. De zon verschijnt boven de horizon, weerkaatst haar licht op een eenzame boerderij. Soms loont het dan toch om vroeg op te staan. Kraakheldere ochtenden als deze: ze zijn de beste remedie tegen een ochtendhumeur.
